 |
เนื้อเพลง แม่สาย - คาราบาว |
ฟากฟ้ายามเย็นเห็นแสงรำไร
|
อาทิตย์จะลับโลกไป พระจันทร์จะโผล่ขึ้นมา
|
หมู่มวลวิหคเหินลมอยู่กลางเวหาจะกลับคืนสู่ชายคา
|
ชายป่าคือแหล่งพักพิง
|
|
แต่น้องนางไยไม่เห็นกลับมาจากไปตั้งหลายปีกว่า
|
ท้องนาบ้านเราเหงาจัง
|
ลมหนาวพัดโบกโยกเรือนจนคล้ายจะพัง
|
ผู้เฒ่าตายายลงนั่งเหม่อรอด้วยใจเลื่อนลอย
|
|
นกน้อยจากท้องนาราคาถูก
|
เธอเป็นลูกที่ถูกพ่อแม่ขายไป
|
กตัญญูบิดามารดาปานใด
|
แม่สายจากเมืองเชียงฮายต้องไปสู่สังคมทราม
|
|
เมื่อรู้สึกตัวก็สายเกินไป
|
หมื่นพันที่เธอผ่านชายหัวใจเธอจึงเย็นชา
|
สังคมกระหน่ำซ้ำสองเธอต้องติดยา
|
ไม่คิดหวนคืนบ้านนาปรารถนาเพียงยาเมา
|
|
ผู้เฒ่าล้มป่วยคนช่วยไปบอก
|
เธอจึงจากเมืองบางกอกหวังไปให้ทันเวลา
|
เอายาไปฝากเอาหมากเอาพลูเสื้อผ้า
|
แม่สายที่เธอจากมาเหมือนวาจาว่าสายเกินไป
|
|
นกน้อยกลับมาแค่ทันพระสวด
|
ใครเล่าเจ็บปวดรวดร้าวเท่าสาวเมืองเหนือ
|
สังคมเมืองไทยใครฟังเขาคงไม่เชื่อ
|
ขายกินหมดแล้วเอื้องเหนือให้กับชายที่อู้บ่จาง
|
|
(ขอบคุณ ..คุณฟ้าสีเทา.. สำหรับเนื้อเพลงครับ)
|
|
แชร์เพลงนี้ให้เพื่อน